آشنایی با انواع الگوریتم های مسیریابی

به عمل دریافت یک واحد داده با هویت از یکی از کانال های ورودی و هدایت آن به کانال خروجی مناسب سوئپچینگ یا Switching گفته می شود. دستگاه هایی مثل هاب – سوئیچ – روتر – پل عمل سوئیچینگ را انجام می دهند. به عمل سوئیچینگ در لایه سوم یا لایه Network مسیریابی گفته می شود. ساده ترین فرآیند مسیریابی زمانی است که بین دو شبکه تنها یک مسیر وجود داشته باشد به عنوان مثال زمانی که یک روتر بین دو شبکه A و B قرار گرفته باشد. اما زمانی که چندین شبکه و چندین روتر بین این شبکه ها قرار گرفته باشد ، مسیریابی کمی پیچیده تر می شود که می بایست از الگوریتم های مسیریابی کمک بگیریم.

الگوریتم های مسیریابی براساس دو دیدگاه طبقه بندی می شوند :

دیدگاه اول براساس تصمیم گیری و میزان هوشمندی: الگوریتم های ایستا و پویا

دیدگاه دوم براساس نوع جمع آوری اطلاعات و پردازش آن ها : الگوریتم های متمرکز و غیر متمرکز

 

در الگوریتم های ایستا هیچ گونه هوشمندی وجود ندارد و هیچ اعتنایی به توپولوژی و ترافیک شبکه ندارد و هنگام پیکربندی مسیریاب ها توسط مسئول شبکه تنظیم می شود اما در الگوریتم های پویا ، مسیریابی براساس آخرین وضعیت شبکه از لحاظ ترافیک و توپولوژی انجام می شود و هر مدت زمانی معینی جداول مسیریابی به روز می شوند. الگوریتم های BGP- OSPF – RIP‌ از نوع الگوریتم های پویا هستند.

در الگوریتم های متمرکز یا Global Routing ، هر روتر یا مسیریاب باید اطلاعات کاملی از زیرساخت شبکه یا توپولوژی شبکه داشته باشد یعنی می بایست در خصوص تمامی روتر ها ، ارتباطات آنها و هزینه هر خط اطلاعات کاملی داشته باشد. به این نوع الگوریتم ها ، الگوریتم های Link State‌ نیز گفته می شود. مثل الگوریتم دایجسترا. پروتکل هایی مثل OSPF و IS-IS از این نوع هستند.

در الگوریتم های غیرمتمرکز یا Decenterlized Routing ، هر روتر می بایست فقط اطلاعاتی در خصوص مسیریاب های همسایه خود داشته باشد. به این نوع الگوریتم ها ، الگوریتم های Distance Vector گفته می شود پروتکل هایی مثل BGP – RIP‌نیز از این نوع هستتند.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Solve : *
8 + 26 =